tărâța
/tə.rɨ'ʦa/Etimologie
Din tărâțe.
Definiții
- (v.refl.) (pop.) a se coji, a se jupui.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| verb | tărâța | tărâțau |
Din tărâțe.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| verb | tărâța | tărâțau |
Din a târî.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | târât | târâte |
| genitiv-dativ | târâtului | târâtelor |
| vocativ | târâtule | târâtelor |
| articulat | târâtul | târâtele |
Din franceză taré.
Din țar + sufixul -at.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | țarat | țarate |
| genitiv-dativ | țaratului | țaratelor |
| vocativ | țaratule | țaratelor |
| articulat | țaratul | țaratele |
Sursă: Wikiquote — Proverbe românești (domeniu public)
Conținut din ro.Wiktionary (CC BY-SA 4.0) · definiții originale DexGen (CC0) · Ghid de gramatică