matura
/ma.tu'ra/Etimologie
Din italiană maturare, germană maturieren.
Definiții
- (v.tranz. și refl.) (livr.) a (se) maturiza.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| verb | matura | maturau |
Din italiană maturare, germană maturieren.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| verb | matura | maturau |
Din mătură.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| verb | mătura | măturau |
Din a mătura.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | măturat | măturate |
| genitiv-dativ | măturatului | măturatelor |
| vocativ | măturatule | măturatelor |
| articulat | măturatul | măturatele |
Sursă: Iuliu A. Zanne, «Proverbele românilor» (1895–1912, domeniu public) (domeniu public)
Conținut din ro.Wiktionary (CC BY-SA 4.0) · definiții originale DexGen (CC0) · Ghid de gramatică