trăncăni
/trən.kə'ni/Etimologie
Din tranc + sufixul -ăni.
Definiții
- (v.intranz. și tranz.) a vorbi mult și fără rost, a îndruga vrute și nevrute; a flecări, a sporovăi.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| verb | trăncănea | trăncăneau |
Din tranc + sufixul -ăni.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| verb | trăncănea | trăncăneau |
Din a trăncăni.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | trăncănit | trăncănite |
| genitiv-dativ | trăncănitului | trăncănitelor |
| vocativ | trăncănitule | trăncănitelor |
| articulat | trăncănitul | trăncănitele |
Conținut din ro.Wiktionary (CC BY-SA 4.0) · definiții originale DexGen (CC0) · Ghid de gramatică