tonic
/'to.nik/Etimologie
Din franceză tonique, italiană tonico.
Definiții
- (despre vocale sau silabe) care poartă accentul, pe care cade accentul.
- care are proprietatea de a fortifica un organism; întăritor, fortifiant.
Din franceză tonique, italiană tonico.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | tonic | tonice |
| genitiv-dativ | tonicului | tonicelor |
| vocativ | tonicule | tonicelor |
| articulat | tonicul | tonicele |
Conținut din ro.Wiktionary (CC BY-SA 4.0) · definiții originale DexGen (CC0) · Ghid de gramatică