supraconductibilitate
/su.pra.kon.duk.ti.bi.li'ta.te/Etimologie
Din franceză supraconductibilité.
Definiții
- (fiz.) stare a unor substanțe la temperaturi în apropiere de zero absolut și la intensități de câmp magnetic foarte mici, în care rezistivitatea lor electrică devine practic nulă; supraconducție.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | supraconductibilitate | — |
| genitiv-dativ | supraconductibilității | — |
| vocativ | supraconductibilitate | — |
| articulat | supraconductibilitatea | — |