sfâșietură
/sfɨ.ʃi.e'tu.rə/Etimologie
Din a sfâșia + sufixul -tură.
Definiții
- locul unde s-a sfâșiat ceva; ruptură, gaură; bucată sfâșiată din ceva; sfâșiere.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | sfâșietură | sfâșieturi |
| genitiv-dativ | sfâșieturii | sfâșieturilor |
| vocativ | sfâșietură | sfâșieturilor |
| articulat | sfâșietura | sfâșieturile |