radiotelescop
/ra.di.o.te.les'kop/Etimologie
Din franceză radiotélescope.
Definiții
- instrument folosit la recepționarea și studierea undelor radiofonice emise de corpurile cerești.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | radiotelescop | radiotelescoape |
| genitiv-dativ | radiotelescopului | radiotelescoapelor |
| vocativ | radiotelescopule | radiotelescoapelor |
| articulat | radiotelescopul | radiotelescoapele |