prozelit
/pro.ze'lit/Etimologie
Din franceză prosélyte < latină proselytus.
Definiții
- persoană convertită de curând la o credință, la o doctrină etc.; adept nou (și înflăcărat) al unei credințe, al unei doctrine etc.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | prozelit | prozeliți |
| genitiv-dativ | prozelitului | prozeliților |
| vocativ | prozelitule | prozeliților |
| articulat | prozelitul | prozeliții |