obijduitor
/o.biʒ.du.i'tor/Etimologie
Din a obijdui + sufixul -tor.
Definiții
- (înv.) asupritor, împilător.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | obijduitor | obijduitori |
| genitiv-dativ | obijduitorului | obijduitorilor |
| vocativ | obijduitorule | obijduitorilor |
| articulat | obijduitorul | obijduitorii |