mântuș
/mɨn'tuʃ/Etimologie
Din ucraineană мeнтус (mentus).
Definiții
- (iht.; reg.) mihalț.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | mântuș | mântuși |
| genitiv-dativ | mântușului | mântușilor |
| vocativ | mântușule | mântușilor |
| articulat | mântușul | mântușii |
Din ucraineană мeнтус (mentus).
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | mântuș | mântuși |
| genitiv-dativ | mântușului | mântușilor |
| vocativ | mântușule | mântușilor |
| articulat | mântușul | mântușii |
Conținut din ro.Wiktionary (CC BY-SA 4.0) · definiții originale DexGen (CC0) · Ghid de gramatică