martalog
/mar.ta'log/Etimologie
Din turcă martoloz „marinar creștin de pe Dunăre”.
Definiții
- (mai ales la pl.) slujitor domnesc însărcinat cu paza granițelor și cu supravegherea punctelor vamale.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | martalog | martalogi |
| genitiv-dativ | martalogului | martalogilor |
| vocativ | martalogule | martalogilor |
| articulat | martalogul | martalogii |