interoceptor
/in.te.ro.ʧep'tor/Etimologie
Din franceză interocepteur, engleză interoceptor.
Definiții
- (biol.) terminație nervoasă a unui analizator intern care culege și transmite impulsuri primite de la organele interne.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | interoceptor | interoceptori |
| genitiv-dativ | interoceptorului | interoceptorilor |
| vocativ | interoceptorule | interoceptorilor |
| articulat | interoceptorul | interoceptorii |