institutor
/in.sti.tu'tor/Etimologie
Din franceză instituteur < latină institutor.
Definiții
- (în trecut) învățător (la oraș).
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | institutor | institutori |
| genitiv-dativ | institutorului | institutorilor |
| vocativ | institutorule | institutorilor |
| articulat | institutorul | institutorii |