imperativ
/im.pe.ra'tiv/Etimologie
Din franceză impératif < latină imperativus.
Definiții
- care ordonă; poruncitor.
Din franceză impératif < latină imperativus.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | imperativ | imperative |
| genitiv-dativ | imperativului | imperativelor |
| vocativ | imperativule | imperativelor |
| articulat | imperativul | imperativele |
Conținut din ro.Wiktionary (CC BY-SA 4.0) · definiții originale DexGen (CC0) · Ghid de gramatică