hoțoaică
/hoˈʦo̯aj.kə/Etimologie
Din hoț + sufixul -oaică.
Definiții
- femeie care fură; hoață.
- (fam.) ștrengăriță, hoțomancă.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | hoțoaică | hoțoaice |
| genitiv-dativ | hoțoaicei | hoțoaicelor |
| vocativ | hoțoaică | hoțoaicelor |
| articulat | hoțoaica | hoțoaicele |