hârâitură
/hɨ.rɨ.iˈtu.rə/Etimologie
Din a hârâi + sufixul -tură.
Definiții
- hârâială; vorbire răgușită, însoțită de o respirație greoaie, de om bolnav.
- mârâit de câine.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | hârâitură | hârâituri |
| genitiv-dativ | hârâiturii | hârâiturilor |
| vocativ | hârâitură | hârâiturilor |
| articulat | hârâitura | hârâiturile |