duium
/duˈjum/Etimologie
Din turcă doyum.
Definiții
- mulțime, grămadă, gloată, droaie (de ființe, obiecte, întâmplări etc.).
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | duium | duiumuri |
| genitiv-dativ | duiumului | duiumurilor |
| vocativ | duiumule | duiumurilor |
| articulat | duiumul | duiumurile |