duhan
/duˈhan/Etimologie
Din sârbocroată duhan < din turcă otomană دخان, care provine din arabă دُخَان (duḵān).
Definiții
- (reg.) tutun.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | duhan | duhanuri |
| genitiv-dativ | duhanului | duhanurilor |
| vocativ | duhanule | duhanurilor |
| articulat | duhanul | duhanurile |