docilitate
/do.ʧi.li'ta.te/Etimologie
Din franceză docilité < latină docilitas, docilitatis.
Definiții
- însușirea de a fi docil; supunere.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | docilitate | — |
| genitiv-dativ | docilității | — |
| vocativ | docilitate | — |
| articulat | docilitatea | — |