dijmar
/diʒ'mar/Etimologie
Din dijmă + sufixul -ar.
Definiții
- persoană care strângea dijmele; dijmuitor.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | dijmar | dijmari |
| genitiv-dativ | dijmarului | dijmarilor |
| vocativ | dijmarule | dijmarilor |
| articulat | dijmarul | dijmarii |