diegeză
/di.eˈʤe.zə/Etimologie
Din germană Diegese < din greacă antică διήγησις (diḗgēsis, „narațiune”), din διηγέομαι (diēgéomai, „a povesti”).
Definiții
- rarpovestire, narațiune consecutivă.
- expunere.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | diegeză | diegeze |
| genitiv-dativ | diegezei | diegezelor |
| articulat | diegeza | diegezele |
Sinonime: 1: povestire, narațiune, 2: expunere