dichiu
/diˈkiw/Etimologie
Din neogreacă δίκιος (díkios) (versiunea literară δίκαιος (díkeos) „drept, legitim”).
Definiții
- (înv.) administrator al bunurilor unei mănăstiri; econom.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | dichiu | dichii |
| genitiv-dativ | dichiului | dichiilor |
| vocativ | dichiule | dichiilor |
| articulat | dichiul | dichiii |