destrămătură
/des.trə.mə'tu.rə/Etimologie
Din a destrăma + sufixul -atură.
Definiții
- fire sau smocuri rupte, destrămate dintr-o țesătură; zdrențe.
- ruptură, răritură.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | destrămătură | destrămături |
| genitiv-dativ | destrămăturii | destrămăturilor |
| vocativ | destrămătură | destrămăturilor |
| articulat | destrămătura | destrămăturile |