condiscipol
/kon.disˈʧi.pol/Etimologie
Din franceză condisciple < latină condiscipulus.
Definiții
- rarcoleg de studiu, de învățătură (la un anumit dascăl).
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | condiscipol | condiscipoli |
| genitiv-dativ | condiscipolului | condiscipolilor |
| vocativ | condiscipolule | condiscipolilor |
| articulat | condiscipolul | condiscipolii |