completitudine
/kom.ple.ti'tu.di.ne/Etimologie
Din franceză complétude.
Definiții
- (log.) proprietate a unui sistem ipotetic-deductiv în care orice propoziție supusă regulilor de deducție poate fi demonstrată.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | completitudine | — |
| genitiv-dativ | completitudinii | — |
| vocativ | completitudine | — |
| articulat | completitudinea | — |