comandir
/ko.manˈdir/Etimologie
Din rusă командир (komandir) < franceză commandeur („comandor”) (Șăineanu, Scriban, DEX, MDA).
Definiții
- (înv.) comandant.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | comandir | comandiri |
| genitiv-dativ | comandirului | comandirilor |
| vocativ | comandirule | comandirilor |
| articulat | comandirul | comandirii |