coloratură
/ko.lo.ra'tu.rə/Etimologie
Din franceză coloratura.
Definiții
- manieră de interpretare vocală care dă posibilitatea interpretului să-și afirme virtuozitatea tehnică, executând cadențe, triluri etc.
- rarbogăție de culori; colorit.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | coloratură | coloraturi |
| genitiv-dativ | coloraturii | coloraturilor |
| vocativ | coloratură | coloraturilor |
| articulat | coloratura | coloraturile |