chelălăială
/ke.lə.ləˈja.lə/Etimologie
Din a chelălăi + sufixul -eală.
Definiții
- sunet tânguitor și repetat scos de câini sau rar, de alte animale; chelălăit, scheunat, chelălăitură.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | chelălăială | chelălăieli |
| genitiv-dativ | chelălăielii | chelălăielilor |
| vocativ | chelălăială | chelălăielilor |
| articulat | chelălăiala | chelălăielile |