bălăcit
/bə.lə'ʧit/Etimologie
Din a (se) bălăci.
Definiții
- bălăcire.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | bălăcit | bălăcite |
| genitiv-dativ | bălăcitului | bălăcitelor |
| vocativ | bălăcitule | bălăcitelor |
| articulat | bălăcitul | bălăcitele |
Din a (se) bălăci.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | bălăcit | bălăcite |
| genitiv-dativ | bălăcitului | bălăcitelor |
| vocativ | bălăcitule | bălăcitelor |
| articulat | bălăcitul | bălăcitele |
Din bălăcit.
Conținut din ro.Wiktionary (CC BY-SA 4.0) · definiții originale DexGen (CC0) · Ghid de gramatică