bonton
/bon'ton/Etimologie
Din franceză bon ton.
Definiții
- (franțuzism) cod de maniere elegante al înaltei societăți.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | bonton | — |
| genitiv-dativ | bontonului | — |
| vocativ | bontonule | — |
| articulat | bontonul | — |
Din franceză bon ton.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | bonton | — |
| genitiv-dativ | bontonului | — |
| vocativ | bontonule | — |
| articulat | bontonul | — |
Conținut din ro.Wiktionary (CC BY-SA 4.0) · definiții originale DexGen (CC0) · Ghid de gramatică