bitang
/biˈtang/Etimologie
Din maghiară bitang (Cihac; Gáldi, Dict., 108). Se folosește în Transilvania (confer ALR 211). Inevitabil din germană medie de sus biutunge („pradă, captură”). Confer sârbocroată bitanga („leneș”).
Definiții
- (reg.; adesea adjectival) copil nelegitim; bastard.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | bitang | bitangi |
| genitiv-dativ | bitangului | bitangilor |
| vocativ | bitangule | bitangilor |
| articulat | bitangul | bitangii |