alcătuire
/al.kə.tuˈi.re/Etimologie
Din a alcătui.
Definiții
- acțiunea de a (se) alcătui și rezultatul ei; întocmire, compunere, constituire, alcătuială.
- compoziție, structură.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | alcătuire | alcătuiri |
| genitiv-dativ | alcătuirii | alcătuirilor |
| vocativ | alcătuireo | alcătuirilor |
| articulat | alcătuirea | alcătuirile |
Sinonime: 1: alcătuială, aranjament, așezare, compunere, constituire, creare, dispunere, distribuție, întocmire, rânduială, structură, 3: componență, formație, structură