țopăit
/ʦo.pə'it/Etimologie
Din a țopăi.
Definiții
- faptul de a țopăi.
Declinare
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | țopăit | țopăite |
| genitiv-dativ | țopăitului | țopăitelor |
| vocativ | țopăitule | țopăitelor |
| articulat | țopăitul | țopăitele |
Din a țopăi.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominativ-acuzativ | țopăit | țopăite |
| genitiv-dativ | țopăitului | țopăitelor |
| vocativ | țopăitule | țopăitelor |
| articulat | țopăitul | țopăitele |
Din țop + sufixul -ăi.
| Caz | Singular | Plural |
|---|---|---|
| verb | țopăea | țopăeau |
Conținut din ro.Wiktionary (CC BY-SA 4.0) · definiții originale DexGen (CC0) · Ghid de gramatică